elif zal lam

harflere ve şükür feleklerine

nefesin zerresine noktanın tanesine

boşluğun ve suskunluğun

şükür hengâmesine

ve selam kurulduğun amaya

gönüle ve süveydaya

mihmana ve beyzaya

ol dediğin kere selam

ol dediğin kere devam

bilmiyordum –bildirdin!–

baktın ve bakışınla eridi dolu

erimek hicapladır –yandırdın!–

yuvarlaklık ve berraklıkta

bir cevheri andırıyordu suyun

köpüğüyle yoğurdun eşyayı

nefesinle doğrulttun ateşi ve buharı

cemalin ve celalin kürsülerinde

o yüce gökleri açtın

ol dedin

her şeyi bir damla sudan yarattın