Hüsrev Hatemi şiiri, karanlık ile aydınlık arasında patlak veren, insanlık tarihi kadar eski bir harbin gövdesine yazılıdır. Tıpkı Ehrimen ile Hürmüz arasındaki meydan harbinin, ak pehlivanlarından biri gibi. Benim fikrimce, şairin yazdığı şiir, onun kavga etme biçiminden farklı olamaz. Hatta bütün bir yaşama tasavvurunun izdüşümü değilse, o şiir bize numara yapıyordur. Hüsrev Hatemi, sahihliğinden hiçbir zaman şüphe etmeyeceğimiz bir şiiri, âşık garip coğrafyasından yeryüzüne şerh eden bir şair ve hatta benim gözümde bir modern çağ dervişidir. İyiliğe, sadece iyiliğe adanmış bir ömrün, vefa güncesidir. Modern insanın karanlığına, bir sokak tenviratıdır. Kaybolup giden zamanın, muhkem hafızasıdır.

Bu kitap, bir ruhun yükselen tarassut kulesinden bakarak, insanın kendi içine tuttuğu bir ayna olabilmeyi çok isterdi. Ömrünce kendi bilgisinin peşinde koşturan insanın, en nihayetinde bilginin de bir vesile olduğuna şahit olduğu ana kadar, arayışı hiç bitmeyecek. Bilmenin de aramanın da terk edileceği bir an vardır. Terkin de terk edileceği bir an... Bâyezid-i Bistâmî hazretlerinin de buyurduğu gibi:

“O, aramakla bulunmaz. Bulanlar sadece arayanlardandır.”